پزشکان از چندین قرن پیش میکوشیدند تا افرادی را که در نتیجه ی آسیب به خونریزی دچار شده بودندیا از یک نوع بیماری خون رنج می بردند به وسیله ی دادن خون یک فرد سالم یعنی اهدا کننده ی خون درمان کنند. این فرآیندمتاسفانه غالبامفیدواقع نمی شد-گاه حتی به جای مداوا به مرگ دریافت کننده ی خون منتهی میگردید . علت این امر در سال های ۱۹۰۰ به وسیله ی یک پزشک اتریشی به نام کارل لند اشتاینر کشف شد.

خون تمام افراد یکسان نیست.چهار نوع یاگروه اصلی خون وجود دارد.این گروه ها عبارت اند از:O ،AB، B، A . تفاوت میان این گروه ها وابسته به مواد شیمیایی خاصی به نام اگلوتینوژن ها بر پوسته ی گویچه هاب سرخ،و سایر مواد شیمیایی پلاسمااست که اصطلاح جامع اگلوتینین ها به آنها اطلاق میشود. چنانچه چند گروه خون با هم مخلوط شونداین مواد شیمیایی سبب به هم چسبیدن گویچه های سرخ ومسدود شدن مویرگها میشوند.این پدیده عوارض وخیمی به بار می آورد

ژن هایی که از والدین خود به ارث می بریم نوع گروه خون ماراتعیین می کنند.ممکن است گروه خون فرزند با گروه خون والدین تفاوت داشته باشد اما فقط چند آمیزه ی گروه های خون وجود دارد

به طور معمول اگر خون اهدا کننده و دریافت کننده متعلق به یک گروه از سیستم ABO باشد،خطری ایجاد نمیگردد.گروه O را میتوان به افراد دارای هر گروه خون تزریق کرد ، درحالی که فردی که گروه خون اوAB است،میتواند از تمام گروه ها خون دریافت کند.

سیستم ABO فقط یکی ازچندین سیستم گروه های خون است.یک سیستم دیگر رارزوس می نامند.بنابراین درعمل نمونه های کوچک خون را آزمایش میکنند تا از سازگار بودن خون فرد اهدا کننده با خون فرد دریافت کننده اطمینان حاصل نمایند و سپس به انتقال خون اقدام کنند .همراه داشتن کارتی که گروه خون در آن ثبت شده باشد مفید است زیرا در موارد اضطراری بدون نیاز به آزمایش خون سازگار با خون مصدوم به او تزریق میشود

دادن خون زیاد طول نمیکشد وممکن است جان یک انسان را از مرگ نجات دهد

مقداری خون به وسیله ی سوزن و لوله ی پلاستیکی گرفته میشود و در کیسه ی مخصوص نگهداری میشود .پس از مدتی گویچه های خون در ته کیسه رسوب میکنند .بخش پلاسمای خون را از قسمت بالای کیسه بیرون می آورند و در بانک پلاسما ذخیره میکنند و گویچه هارا به بدن اهدا کننده ی خون تزریق مینمایند